G8: leiders en lijders (2)

7. George W. Bush (Verenigde Staten)
Cijfer: 4,5
Vroeg om een afstraffing en kreeg die ook van de Russische leider Poetin, die een puike voorzet moeiteloos binnenkopte. Bush suggereerde dat Rusland een voorbeeld moest nemen aan de democratische ontwikkelingen in het in chaos verkerende Irak. Nee, dankje, zei Poetin. Zó'n democratie hoeven we niet.

Maakte zich nog een tweede keer belachelijk door een microfoon over het hoofd te zien en scheldend zijn beklag te doen over Syrie en Kofi Annan (zie eerder). De woorden van Bush die het meeste zijn blijven hangen, zijn daardoor "shit" en "Yo Blair".

Moest water bij de wijn doen om tot een gezamenlijke verklaring over de crisis in het Midden-Oosten te komen: Syrie en Iran werden niet geidentificeerd als boosdoeners. Won een puntje terug doordat de door de Amerikanen gewraakte term staakt het vuren evenmin werd genoemd.

Maakte al met al niet de indruk de leider te zijn van het meest dominante land ter wereld. En in je korte broek op een mountainbike rondrijden, is wel een heel opzichtige manier om je ontspannenheid te laten blijken.

G8: leiders en lijders (1)

Bij een gebrek aan noemenswaardige concrete resultaten tijdens de G8 Top barstte onverbiddelijk een discussie los over het optreden van de verschillende leiders. Wie deed het goed, wie niet en waarom? In een topacht mijn - deels persoonlijke - observaties.

8. Stephen Harper (Canada)
Cijfer: 0
Stephen wie? Hij kwam voor in het Media Handbook vol bruikbare praktische tips. Hoewel ik honderden communiqués en artikelen heb gelezen en meer dan een handvol persconferenties en briefings bezocht, kwam ik zijn naam daarna slechts één keer tegen. Nadat ik de afsluitende persconferentie van Poetin had verlaten, stond op een bordje de naam van Stephen Harper. Een bekende naam, dacht ik enigszins versuft van bergen informatie, een vooraanstaande Amerikaanse voorlichter of beleidsmedewerker ofzo. Toen er drie vragen over Canada waren gesteld, begon het me te dagen: dit was het staatshoofd van dat land.

Wie in drie dagen tijd geheel niet wordt genoemd door collega's of journalisten, wie zich als leider van een toch al niet al te aansprekende wereldmacht zo weinig profileert, verdient geen cijfer.

G8: wereldleidershumor

De niet voor het journaille bedoelde teksten van George W. Bush leverden meer amusant dan hard nieuws op. Er viel ook iets van te leren. In de hectiek van de G8, waarin statige statements worden geformuleerd en langdradige toelichtingen worden gegeven op de ingewikkelde wereldproblematiek, heerst achter de schermen kennelijk een tamelijk amicale sfeer. Want Bush sprak collega Blair aan met: ,,Yo Blair, where are you going?''

Ook kregen we een kijkje in het genre wereldleidershumor. Bush bedankte Blair voor een trui die hij van hem cadeau had gekregen. ,,Die heb je zeker zelf uitgezocht.''

Het nieuws zat 'm mijns inziens vooral in de irritatie die doorklonk in de woorden van Bush. Ergernis liet hij blijken over de geweldsexplosie in het Midden-Oosten, de passieve rol van 'boosdoener' Syrie ten opzichte van Hezbollah en over het passieve optreden van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, Kofi Annan, ten opzichte van dat Syrie.

G8: Bush talks shit

Tussen Bush en de andere wereldleiders verloopt het soms niet helemaal soepel. Maar tussen de Amerikaanse president en onverwacht aanwezige en werkende microfoons zal het wel nooit goed komen. Want, ja hoor, Bush zei weer eens iets lelijks zonder te beseffen dat de wereld meeluisterde.

Bush had al vaker last van microfoons. En nog vaker. En hij is de enige niet. En zij verkeren in goed gezelschap. Nou ja, meer dan genoeg blunders dus.

G8: charme-offensief (2)

Ze hebben geleerd, die Russen: journalisten moet je niet treiteren, maar in de watten leggen.

Les 1 in de journalistiek, zo hoorde ik een collega zeggen, luidt: geef journalisten te eten en te drinken en je krijgt positieve stukken. Het was natuurlijk een nogal overdreven, enigszins spottende opmerking. Want zo makkelijk laten wij professionals ons natuurlijk niet verleiden. (Al moet ik zeggen dat ik erg gelukkig ben met de G8-tas met regenjack, polo, groot kladblok, klein kladblok, pen, informatieboek, WiFi-adaptor, non-alcoholische drankjes en Joost mag weten wat nog meer.)

Ook het gratis eten en drinken doet het hier goed. Vooral bij de Russen, want sinds enkele weken is er in Rusland geen druppel wijn of buitenlands gedestilleerd meer te verkrijgen. (Dat komt door een merkwaardige nieuwe regel waarover - zoals het hoort in Rusland - de meest bizarre complottheorieen de ronde doen. Daarover later wellicht meer.) In het restaurant is echter volop wijn te verkrijgen. In alle kleuren en smaken. En... gratis.

Dus wankelen 's middags al collega's - rood gezicht van de wijn - rond het perscentrum rond. En dus dragen sommige Russische journalisten opvallend volle tassen (schaamteloos volgestouwd met flessen wijn). Tsja, goede zet van de organisatie dus.

G8: charme-offensief

Ik schrok me bijkant een hoedje, toen ik donderdag mijn accreditatie voor de G8 Top ging ophalen. ,,Hello. How are you today?'' Met een gladde glimlach werd ik begroet bij een loketje dat speciaal was bedoeld voor de persmuskieten wiens achternaam begon met de letter N, O, P, Q of R. Nog gekker: ze hadden mijn accreditatie er werkelijk liggen, vonden hem gelijk en gaven hem zonder gedoe.

Wat was hier aan de hand? Doorgaans kost het in Rusland "enige" moeite iets gedaan te krijgen. Dat is geen punt, want dat niet alles vanzelf gaat is ook de charme van het land, zeker in vergelijking met het overgeorganiseerde Nederland. Maar als je zo makkelijk aan je pasje komt, dan moet er iets flink mis zijn.

Nou ja, mis... Rusland is al maanden bezig met een enorm charme-offensief om het imago op te poetsen. De acties, die ook journalisten treffen, leveren een onwaarschijnlijk on-Russisch ordelijk tafereel op. Boten naar het perscentrum in Strelnja gaan vrijwel elk kwartier, vol of niet. In het perscentrum staan honderden computers met een opvallend snelle internetverbinding. Iedereen is tevreden, niemand foetert op Rusland en de Russen. Operatie Charme is wat de journalisten betreft geslaagd.

G8: poll

Voor wie het nog niet had gezien: je kunt je mening geven over wat het belangrijkste gespreksonderwerp zou moeten zijn tijdens de G8 Top komend weekeinde. Doe mee aan de poll, die je rechts op dit weblog vindt, en stem!

G8: de hond van Poetin

Ik ben - met vier uur vertraging - aangekomen in Sint-Petersburg, de Russische "hoofdstad van het noorden". Enorme veiligheidsmaatregelen zijn genomen om de G8 Top hier komend weekeinde goed te laten verlopen. De Russische president Vladimir Poetin maakt zich echter niet zozeer zorgen om de wereldleiders die op bezoek komen, maar om zijn hond Koni:

Putin tells reporters: please, don't feed my dog
MOSCOW (Reuters) - Russian President Vladimir Putin is fed up with reporters slipping his dog titbits.
"Sometimes, Koni leaves a room full of journalists with a very pleased expression on her face and biscuit crumbs around her mouth," he said in answers to emailed questions posted on his Web site on Wednesday.
"Therefore, I appeal once again, this time via the internet, to all my visitors. Please. Don't feed my dog."
Koni is a curvaceous black labrador who made headlines by giving birth to eight puppies on the eve of 2003 parliamentary elections. She frequently sits in on Putin's meetings with foreign heads of state.

Basajev dood (2)

Is hij echt dood? Ongetwijfeld. Al zou het niet voor het eerst zijn dat bekend wordt dat Sjamil Basajev niet meer onder de levenden is. Want hij werd bijvoorbeeld al doodverklaard in april 2002, februari 2005, oktober 2005. Nu lijkt het echt raak: zelfs Poetin reageerde al op de dood van de Russische staatsvijand nummer 1.

Als ik aan Basajev denk, dan roept dat telkens dezelfde associaties op. Ik zie beelden voor me van kinderen die besmeurd zijn onder het bloed, van een roetzwart en afgebrand klimrek in een sportzaal van een school. Ik hoor het geluid van rondsuizende kogels en van panisch huilende moeders. Ik zie lijkkisten op straat staan, een oude vrouw in elkaar storten. Ik ruik een penetrante brandlucht.

Beslan dus. Honderdvijftig dode kinderen en honderden andere onschuldige burgers kwamen om door de meesterplannen van Basajev, het brein achter een onophoudelijke reeks aanslagen en gijzelingsacties.

Je kunt sympathie hebben voor de Tsjetsjeense zaak, wat die anno 2006 ook inhoudt. Maar het is toch heel wat moeilijker sympathie op te brengen voor staatsvijand nummer 1. Of zoals een jonge Russin mij vertelde: ,,De duivel is dood.''

BASAJEV DOOD

Staatsvijand nummer 1 van Rusland is dood. Sjamil Basajev is vannacht door speciale troepen vermoord, zo werd president Poetin meegedeeld. Later meer.

Djorkaeff en voetbalkenner Chirac

Een link met Rusland zie ik niet meer (of het moet Youri Djorkaeff zijn die misschien weer stiekem op de tribune zit, hihi; lees hier), dus een excuus om hier over het WK voetbal te schrijven heb ik niet meer. Maar omdat het zo'n leuk filmpje is, verwijs ik jullie met plezier door naar collega Olivier van Beemen over voetbalkenner Chirac...

Weer crisis in Oekraïne...

Dus er komt hoe dan ook weer een oranje coalitie, meneer de president? ,,Ja'', zei Joesjtsjenko staccato en overtuigend, toen ik hem vorige maand interviewde.

Welnu, Joesjtsjenko heeft gelijk gekregen: er kwám een oranje coalitie in Oekraïne. Maar nog voordat de nieuwe regering was geïnstalleerd, ontplofte het samenwerkingsverband van de pro-westerse democraten. Met dank aan de Aleksandr Moroz van de socialisten en zijn slimme streek, want achter de rug van zijn partners sloot hij een verbond met de duivel (Viktor Janoekovitsj). Het leverde Oekraïne de zoveelste crisis op sinds de volksopstand die had moeten leiden tot een paradijselijk land.

Voor meer over de crisis: http://blog.kievukraine.info/.

De ziel van Poetin

President Vladimir Poetin was vandaag weer in de gelegenheid vragen te beantwoorden van de "gewone" Rus en van - iets minder "gewoon" - de "gewone" buitenlander. Hij ging in op allerlei serieuze kwesties als Iran, Noord-Korea en gasleveranties, maar daarvoor lezen jullie morgen de (regionale) krant maar.

De leukste die ik tegenkwam tussen de ruim 150.000 vragen, bleef onbeantwoord:
"U moet het weten: who framed Roger Rabbit?"

Er viel meer te leren uit antwoorden op niet geselecteerde vragen, maar of Poetin in zijn jeugd marihuana rookte, of zijn dochters nog beschikbaar zijn en wat de Russische president vindt van Marilyn Manson zullen we wel nooit te horen krijgen.

Wel werd Poetin gevraagd of hij in de ziel van George Bush kan kijken, want had die niet jaren geleden beweerd dat hij de oud-KGB-spion in zijn ziel had gekeken en had gezien dat het goed zat? Pootie Poot gaf er geen duidelijk antwoord op, maar noemde Bush wel iemand die tot zijn vriendenkring behoort.

De uitspraak van Bush werd destijds opgevat als een slijmerige poging een wit voetje te halen bij de voormalige aartsvijand. Nu de Verenigde Staten er steeds meer van overtuigd raken dat de Russische koers toch niet zo heel erg democratisch is als gedacht (gehoopt?) en er nogal wat onenigheid bestaat over verschillende internationale kwesties, is het maar de vraag of Bush de ziel van Poetin destijds wel goed heeft kunnen zien. Of zag hij iets anders (zie cartoon)?

Einde WK voor Ivanov (3)

Nog één keer Valentin Ivanov, de scheidsrechter die een recordaantal kaarten gaf op het WK. Als je de heuglijke wedstrijd Nederland - Portugal nooit meer wilt vergeten, dan kun je een T-shirt kopen waarop alle wapenfeiten van Ivanov staan gedrukt. (Met uitzondering dan van wat hem allemaal ontging, zoals de kopstoot van Figo.) Een grappig initiatief van een reclamebureau.

Rusland begrijpt nog steeds niet waarom de hele wereld over de beste man heenviel. Collega Van Zwol legt een interessante (en terechte) link met het Russische Calimero-gevoel: mislukt in het buitenland, dus een held in Rusland.

Oranjebal (5)

Patrick Verheij had nog wel even door willen spelen op het Oranjebal, maar dat zat er niet in. Een Russische prinses zat er wel in, vertelt hij aan het einde van zijn belevenissen in Moskou.

Een blonde vrouw en haar man kwamen naar me toe; 'Kun je de beuk er nog in gooien?'
'Ja graag! Elvis, Lee towers, Froger! Graag!' - had ik achter de hand! Maar onze Russische loste nu op in zweet. Kees en ik vonden het erg jammer, want we hadden - tegen de afspraken in - nog wel even willen 'knallen' met begeleiding van onze orkestband. Alle voortekenen over dit soort optredens (met orkestband) ten spijt! We waren bereid geweest te sterven in het harnas. Voor Volk en Vaderland! In de kelder van het Helikon! - down-town-Moskou!
Tja, dan waren we nu echt een legendarisch geweest.

Dat ik de dag daarna alsnog bijna de dood heb gevonden in de armen van een heuse Russische prinses... daarover misschien later op mijn eigen site. [...] En de juiste website, niet dat Ying-Yang- gezeik: www.patrickverheij.eu!

Tot zover de belevenissen van Patrick Verheij, met dank aan Patrick Verheij himself.

Einde WK voor Ivanov (2)

Nog even Valentin Ivanov. Het programma Vesti Nedele van het Russische staatskanaal had nog een "reportage" over de beste scheidsrechter van het WK. Hierin mocht Ivanov vertellen dat hij zich nog steeds van geen kwaad bewust is. Hij had alleen rood kunnen geven voor de schop die Boulahrouz uitdeelde aan Christiano Ronaldo, "maar zo vroeg in de wedstrijd moet je dan honderd procent zeker van je zaak zijn". En dat was Ivanov niet, zoals wij allen 90 minuten hebben kunnen zien.

Overigens behoort mijn voorspelde finale (Duitsland - Portugal) nog steeds tot de mogelijkheden (met dank aan Peter Turel voor de illustraties):

Oranjebal (4)

Het vervolg van de e-mail van Patrick Verheij, de zanger op het Oranjebal in Moskou:

Een echt bal moest het niet worden, aldus de feestcommissie. Een concert ook niet; het moest een borrel blijven. Er waren het jaar ervoor doden gevallen. Kees gaf zijn piano de sporen in "The American Way" en binnen de kortste keren stonden verschillende vijftigers op de dansvloer. 'Dancing Cheek to Cheek!' Ik zou die avond vele positieve Nederlanders ontmoeten; ja Nederlanders in het buitenland zijn leuker, positiever... Ik hield van mijn landgenoten, het water stond steeds dieper in mijn ogen. [...]

De journalist van het eens zo erudiete Handelsblad - ik zou hem later ontmoeten (hij zag eruit als een gewezen rockster, weggelopen uit The Band van Bob Dylan: stoppelbaard, verwilderde grijze lokken, doorleefd gelaat) - was toen nog in geen toendra of wolga te bekennen!

Toen, we waren al ruim drie sets onderweg - begaf de microfoon het. Onze Russische geluidsman, voor een vermogen ingehuurd, kreeg het niet meer goed. Het ding kraakte dat het een aard had! Toch een verzoeknummer. De Dijk: "Ik Heb Geen Cent Te Makken" leek me niet bepaald toepasselijk. Die vent, de geluidsman, er stroomde een rivier over zijn voorhoofd, liet het dan ook defintief afweten. Op dat moment moet de journalist van het Handelsblad zijn binnengekomen.

Oeps. Ehhh… de journalist die wat lullig schreef over het voorgedragen liedje van De Dijk was niet de zeer gewaardeerde collega en vriend van het ‘eens zo erudiete’ NRC/Handelsblad, maar de schrijver van dit weblog. Zou het biertje dat Patrick mij aanbood na deze ‘bekentenis’ nog wel gelden?

Kusje van Poetin

Als nieuws slechts is wat mensen bezighoudt, dan zou ik me nu niet druk maken om de G8 Top, maar om een wandelingetje van president Vladimir Poetin. Het Russische journaal toonde beelden van Poetin die "spontaan" (sure, daarom was er zeker een cameraploeg...) een wandeling maakte over Ochotni Rjad. Moskovieten en toeristen keken verbijsterd toe hoe het staatshoofd voorbij kwam lopen.

Poetin hield stand bij een jongetje dat hij naar zijn naam vroeg. Hij gaf hem een aai over zijn bol en kuste zijn buik.

Vragen te over:
Waarom ging Poetin wandelen? Waarom mengde hij zich tussen het klootjesvolk? En - iets minder journalistiek, maar toch - waarom kust hij een jongetje op zijn buik?

Een imago-oppoetsbeurt? Is de verkiezingscampagne begonnen? Hebben de wandeling en de G8 Top iets met elkaar te maken? Of had Poetin het warm en besloot de ietwat saai ogende president eens wat geks te doen (Sure...).

Wat denken jullie ervan?

Einde WK voor Ivanov

Hij gaf een recordaantal van zestien gele en vier rode kaarten. Hij zag een kopstoot over het hoofd. Hij gaf Boulahrouz, Costinha en Deco eerst geen rood en daarna alsnog. En hij was mede schuldig aan de veldslag waarop Portugal-Nederland uitliep.

Valentin Ivanov, de Russische scheidsrechter, mag van de wereldvoetbalbond FIFA naar huis. Daar kan de Russische televisie, die een bobo liet vertellen dat Ivanov alles goed had gedaan, niet tegenop.

Ik betreur het besluit van de FIFA om Ivanov en ook Graham Poll naar huis te sturen. Tijdens dit WK heb ik dankzij dit duo toch twee wedstrijden gezien die meer dan doorsnee emoties opriepen. Mijn kantoorgenoot pleit voor een superscheidsrechter die aan de hand van televisiebeelden aan de touwtjes trekt. Voor mij hoeft het niet.

Vooral Poll vertegenwoordigde een hoge amusementswaarde. Hij zag twee zuivere strafschoppen over het hoofd. Had hij de situaties wel goed beoordeeld, dan had hij minstens één Kroaat van het veld moeten sturen. Poll en zijn assistenten (en gek genoeg de Australische bankzitters onder leiding van Guus Hiddink) waren de enigen die niet doorhadden dat een speler met twee gele kaarten gewoon op het veld mocht blijven rondlopen. De beslissende goal (2-2) was buitenspel. Tijdens de maak van een doelpunt floot Poll af, op zo'n wijze dat iedereen zich vertwijfeld afvroeg of het duel wel echt afgelopen was. En daarna gaf hij de speler die hij al twee keer geel had gegeven nog een gele en vervolgens alsnog een rode kaart.

Jammer dus dat deze warhoofden niet meer terugkeren. Nu moeten we doen met die tandarts uit Duitsland, Markus Merk. Bah... die zoekt naar momenten om een gele kaart te kunnen geven. Hij heeft er geen veldslag voor nodig.

En het voetbal? Dat wordt niet veel beter. Mijn anderhalf jaar geleden voorspelde wereldkampioen (het hoongelach is verdwenen) blijft Duitsland. Een prettig WK nog.

Oranjebal (3) - 30.000.000 miljoen Russen

Dag twee van de avonturen van Patrick Verheij in Moskou, de dag van het Oranjebal:

De volgende dag een wandeling door Moskou, op zoek naar tandenborstels. Vergeten mee te nemen. We zaten op het bankje waar Tolsoi "De dood van Iwan Ilwjits" schreef onze tanden te poetsen: witte gezichten van Russische voorbijgangers, water met kale bomen, uitlaatgassen, enorme boulides met schotels en antennes, de naderende bevrijdingsdag (30 000 000 miljoen dode Russen - speciaal voor ons, Atlantici?!) - geen vrouw die niet naar je kijkt; even later bruiden in wapperend wit op het Rode plein, hun kersverse echtgenoot met peuk in de hand poserend bij een watervalletje, de graftombe van Stalin... het water stond toen al in mijn ogen!
Kees zou dan ook veel akkoorden in mineur moeten spelen die avond.

Nu wil ik niet gelijk weer onaardig doen, maar ‘30.000.000 miljoen dode Russen’ lijkt me wat veel. Maar goed, dat foutje is je vergeven.

Op naar het Oranjebal, in de volgende aflevering.

Oranjebal (2)

Oranjebal? Was dat niet eind april? Jawel, maar ik ontving onlangs een uitgebreide mail van de zanger die ons feest muzikaal een succes kwam maken, als opvolger van de legendarische Rien van Drunen. Ik moet zeggen: een uitermate sympathieke vent, want hij nodigde me uit voor een biertje. En dat terwijl ik toch een heel klein beetje ironisch over zijn optreden had geschreven. Dat kwam door datzelfde bier, zullen we maar zeggen.

Hoe dan ook, Patrick liet op mijn blog een verlate reactie achter die jullie wel zal zijn ontgaan. Het is een lezenswaardig verslag van zijn belevenissen. Omdat het een erg lang verhaal is, zal ik het in stukjes hakken, want jullie bloglezers houden niet van lange teksten.

Laten we beginnen bij dag 1, het bezoek aan de Nightflight, de avond voor het Oranjebal:

Een illusionaire wereld van Prada, hoogpolig tapijt en neptieten, waar wij onze neus voor ophaalden - en dan niet in de poeder zoals de meeste andere bezoekers. Onverrichter zake verlieten wij even na middernacht dit nepparadijs, waar wij de 'appels' toch niet hadden kunnen plukken, alleen al omdat die in waarde ruim twee keer ons honorarium oversteeg.
[...] Om één uur waren we terug in ons Litouwse Guesthouse. Rozig van een whiskey (in de Nightflight gekregen van een Bo Derek-achtige die mee wilde naar het Oranjebal, door mij professioneel van de hand gewezen) en wat wijn, doch verre van aangeschoten. Een eerlijk en hard Litouws matras nam de indrukken van de dag op als een spons.

Tot zover de eerste aflevering van de avonturen van Patrick Verheij in Moskou. Wordt vervolgd...

Russenplaag

Het is weer vakantietijd, dus opgepast want ook Russen gaan erop uit. Collega-correspondente Fidan Ekiz schreef er vorig jaar al eens een heerlijk verhaal over, collega Olivier van Beemen deed het vanaf de Cote d'Azur onlangs nog eens dunnetjes over. En nu Victoria Koblenko er een column aan wijdt, weten we het zeker: Russen op vakantie zijn een ramp voor de o zo prettige Hollandse toerist. Lees (en huiver) hier, hier en hier wat wij van Russische toeristen vinden...

Ik citeer Koblenko:

De Russen zijn een plaag en dus dient er te worden opgetreden. De nood is kennelijk zo hoog dat de Nederlandse reisbureaus een keurmerk in het leven hebben geroepen: een Russenvrij hotel (over oer-Hollandse tolerantie gesproken)! Ze zijn een klap in je gezicht op Cyprus, Malta, maar vooral in Egypte en Turkije. Ze staan als eerste op en bezetten de schaarse ligstoelen op het strand; de hoerige dames laden hun bord overvol bij het buffet terwijl hun vol met wodka gegoten pooiers doen alsof ze het hotel bezitten. De hoon tegen de kuilgravende Duitsers heeft plaatsgemaakt voor de arrogante maffia-Russen.

Victoria is het daar niet helemaal mee eens.

De Russen die in Turkije komen zijn niet de mondaine elite, zoals u verwacht. De zogenaamde "nieuwe" Russen huren een villa aan de Cote d'Azur en zijn niet van uw beschaving te onderscheiden. U moet het de arme Russische boeren maar vergeven dat ze zich een loopje denken te besparen door in een keer zijn bord vol te laden terwijl u, de beschaafde Nederlander, schaamteloos vier of vijf keer richting het buffet loopt.
Als uw hotel bovengenoemde types onderdak blijkt te bieden, bent u hoogstwaarschijnlijk via een goedkope last minute aanbieding in een aso hotel terechtgekomen. Waarmee de andere gasten (vergeef me voor de eerlijkheid) toch een spiegelbeeld zijn van uzelf.

Hoera, leve Victoria Koblenko!

Moskou overstroomd

Ik ben nog maar net terug uit Nederland, dus ik heb geen enkele weet van overstromingen of wateroverlast, maar deze foto's geven aan dat ik de afgelopen dagen kennelijk wat heb gemist. Het zijn beelden van Kitai Gorod, in het hartje van Moskou. Wie het weet, mag het zeggen.

Zjirinovski vindt joodse vader

Ook na mijn afwezigheid moet ik maar doorgaan met de "running gag" van mijn blog: Vladimir Zjirinovski. Al is het maar omdat hij er telkens aanleiding toe geeft.

Wat nu weer? De ultranationalist en antisemiet Zjirinovski heeft na zestig jaar zijn joodse (!!!) vader teruggevonden. Op een begraafplaats in Israël. Hij is van plan de staat Duitsland, dokters in Israël en mogelijk de staat Oekraïne aan te klagen. Zie The Moscow Times van vandaag.

Eerdere berichten over Zjirinovski lees je hier:
Duivel - Klappen - Dronken in Irak - In memoriam chickens - Chicks and chickens - Vogelgriep - Corruptie - Mohammed-cartoons - KGB - Buiten zwemmen - Condoleeza Rice

Advocaatje ging op reis

Het was zo'n beetje het slechts bewaarde geheim van de Russische voetbalwereld, maar de kogel is nu echt door de kerk: Dick Advocaat is de nieuwe hoofdtrainer van Zenit Sint-Petersburg. Dat maakte de club dan eindelijk bekend.

Advocaat maakt de Nederlandse kolonie in Rusland compleet. Hij heeft in Cor Pot in Sint-Petersburg een Nederlandse assistent. Eerder werd Guus Hiddink al aangesteld als bondscoach van Rusland. Vorige week werd al bekend dat Igor Kornejev Hiddink gaat assisteren. Mogelijk neemt hij ook Jong Rusland op zich, een positie waarvoor eerder Danny Blind was benaderd.

In het zonnetje

Als ik tijdens mijn vakantie in Nederland niet erg actief blog en dus niet zelf schrijf, dan moeten anderen maar over mij schrijven. Dat althans deed Muumi, die de loftrompet uit de kast haalde om uw prijswinnende Ruslandblogger nog eens in het zonnetje te zetten. Zie daarvoor Remco is een held (ahum) en Remco Reiding ontvangt prijs voor zoektocht nabestaanden.

Nou, dat is wel weer genoeg onbescheidenheid. Vanaf maandag weer een dagelijks blogbericht. Dan heeft u allen misschien weer belangstelling, omdat dan niet alleen mijn vakantie maar ook het WK voor Nederland voorbij is.

Foute boeken

Vanaf vrijdag ben ik in Nederland, voor twee weken. Hier kom ik onder meer een stapel boeken ophalen, die mijn bloggende vriend Hayo voor mij op de kop heeft getikt. Ik was er als de kippen bij, toen mij bekend werd dat Kruidvat een hele serie boeken uit de Russische literatuur voor een prikkie op de markt bracht.

Dat was maar goed ook, want een paar dagen na mijn aankoop brak er een relletje uit over de serie. Lees maar in onderstaand bericht.

‘Russische bibliotheek’ Kruidvat moet uit handel

Amsterdam - Drogisterijketen Kruidvat moet een cassette met hoogtepunten uit de Russische literatuur onder de naam Russische Bibliotheek binnen drie dagen uit de handel nemen. Dat heeft de rechtbank in Amsterdam donderdag geoordeeld in een kort geding dat Uitgeverij G.A. van Oorschot, die sinds 1953 de monumentale Russische Bibliotheek uitbrengt, had aangespannen.
Company of Books, de uitgever van de cassette die Kruidvat verkoopt, moet de inbreuk op het merk Russische Bibliotheek binnen drie dagen staken. De rechter legde een dwangsom van 5000 euro per dag of 1000 euro per verkochte cassette op als de gedaagde zich niet aan het vonnis houdt.

Pot in Petersburg

Kort geleden sprak ik even met Cor Pot, de volgende afstammeling van de Oranjes die het Russische voetbal gaat redden. Pot wordt assistent-trainer van Zenit Sint-Petersburg of beter, hij is het al. Want onlangs leidde hij - op zijn verjaardag - de eerste training van de tweede seizoenshelft. ,,Het is voor het eerst in mijn leven dat zelfs journalisten voor mij hebben gezongen’’, zei Pot.

Wie hoofdtrainer wordt, is een groot geheim. Behalve dan in Sint-Petersburg, de rest van Rusland, Nederland en Zuid-Korea. Want het is wel duidelijk dat het Dick Advocaat wordt. Hij was eerder al in beeld als bondscoach, maar de Russen kozen voor Goes Chiddink.

Advocaat wil niet dat zijn naam al wordt bevestigd door mensen van de club, want in zijn contract met de Zuid-Koreaanse voetbalbond staat een strafclausule. Als hij voor het WK ergens anders zijn handtekening zet, dan moet hij dokken. Zoiets.

We wisten al dat de nieuwe trainer op het WK actief is. Pot wilde aan Russische journalisten vandaag kwijt dat het om een Nederlander gaat. ,,En er zijn er maar vier.’’ (Behalve Advocaat zijn dat Beenhakker, Van Basten en Hiddink, die dus al onder de pannen is.)

Het geheim dat geen geheim is, leidt tot grappige vragen. Zoals: ,,Als u de naam niet mag noemen, kunt u dan misschien zeggen of de nieuwe trainer nu bondscoach van Zuid-Korea is?’’

Ik stelde er ook een paar:

,,Wanneer heeft u Leo Beenhakker voor het laatst gesproken?’’
Pot lacht.

Over de strafclausule.
,,Dat kost zeker flink wat wons (de munteenheid van Zuid-Korea)?’’

Dat zal nog wel een paar weekjes zo doorgaan, vrees ik...

Dubieuze deodorant

Wat doet een correspondent die voor het eerst een staatshoofd gaat interviewen? Hij ligt ’s nachts te woelen, trekt ’s ochtends een net pak aan, doet voorzichtig tijdens het ontbijt om koffiedruppels en jamvlekken te vermijden en... Hij doet zijn spuitbus deodorant in zijn tas, voor het geval de zenuwen zich in vloeibare vorm openbaren.

Nou ja, dat laatste deed ik dus. En dat leverde een nogal vreemde confrontatie op. Toen mijn tas door de scanner was gehaald (je weet wel, zoals op het vliegveld), bekeek een bewaker de inhoud. Laptop? Oké. Fotocamera? Prima. Maar wat is dat flesje???

Het flesje werd van boven, beneden en opzij argwanend bekeken. Het werd ondersteboven gehouden, er werd mee geschud en uiteindelijk ging het dopje eraf. ,,Wat is dit?’’

Als de bewaker niet van de presidentiële administratie was geweest en als ik niet enigszins gespannen was voor mijn aanstaande interview met Viktor Joesjtsjenko, dan had ik misschien geantwoord: ,,Eh… een olifant?’’ Maar ik antwoordde braaf dat het deodorant was. Dat verbaasde de bewaker gek genoeg niet, maar hij liet na om even te ruiken. ,,Lekker?’’ De bewaker glimlachte.

Vergiftigd?

Wie vergiftigde Joesjtsjenko? En werd hij wel vergiftigd? Zolang de waarheid niet boven tafel komt, zullen de speculaties en complottheorieën wel blijven bestaan. De Russen, overmatig drankgebruik, Lees maar eens hier, hier, hier, hier en hier.

(Ik meende een lichte geur van alcohol te ruiken, toen Joesjtsjenko de kamer binnenstapte voor ons interview, maar dat zegt natuurlijk niets...)

Tekenles van de president

Het hoofd van de persvoorlichting stond al nadrukkelijk op haar horloge te wijzen en wij hadden nog wel wat vragen willen stellen, maar president Viktor Joesjtsjenko pakte een velletje papier, een pen en begon wilde lijntjes te trekken. Het was een merkwaardig tafereel.

Trok Joesjtsjenko, die vandaag in Nederland op bezoek is bij koningin Beatrix,
zich niets aan van zijn voorlichter? Of merkte hij haar ongeduld niet op? Ik vermoed het laatste, want Joesjtsjenko maakte een uitgeputte indruk. Niet zijn opgezwollen gezicht vanwege een dioxinevergiftiging, maar zijn rode ogen met daaronder aanzienlijke wallen vielen mij op. Hij maakte een afwezige indruk, sprak mompelend en antwoordde - helaas - op de automatische piloot. Soms nam hij zomaar tien seconden stilte in acht, voordat hij zijn zin afmaakte. Voorzichtigheid of vermoeidheid? Mijn indruk was het laatste.

Hoe dan ook, ik had een vraag gesteld over het schimmige energiebedrijf Rosukrenergo dat via Rusland Centraal-Aziatisch gas levert aan Oekraïne, toen Joesjtsjenko begon te tekenen. Een halve cirkel rechts: ,,Dit is Centraal-Azië.'' Een halve cirkel links: ,,Dit is Oekraïne.'' En een streep ertussen met op beide cirkels een dikke punt, die de pijpleiding vanaf Centraal-Azië DOOR Rusland naar Oekraïne moest voorstellen: ,,Dit is Rusland.''

Vervolgens zocht de president verstrooid naar zijn persvoorlichter, want hij kon niet op de naam komen van één van de voorgangers van Rosukrenergo (het dubieuze bedrijf Eural Trans Gas). Het leek wel op een kleuterklasje, alsof hij het voor zichzelf deed, om zich weer te kunnen herinneren hoe de gaswereld ook alweer in elkaar zit.

Wat Joesjtsjenko wilde duidelijk maken is dat Rosukrenergo evenals eerdere bedrijven volledig door de Russen is opgezet: ,,Ze zijn Russisch, leveren gas via Rusland en hebben hun licentie van het Russische Gazprom gekregen. Wij hebben met dat bedrijf helemaal niets te maken.''

Dus wat antwoordde Joesjtsjenko, toen ik vroeg waarom Rosukrenergo überhaupt nodig is? ,,Dat moet je aan de Russen vragen.'' En wat zeggen de Russen? ,,Dat moet je aan de Oekraïners vragen.''

Zó leuk, die geopolitiek.

Presidentiële honing

(Foto Oleg Klimov)

Viktor Joesjtsjenko, die ik vrijdag met NRC-collega Laura Starink interviewde, is een groot bijenliefhebber. Als imker gaat hij in zijn vrije tijd op het Oekraïense platteland aan de slag.

Maar we hadden pech. De koelkast van de president bevatte geen eigen gemaakte (nou ja, door zijn beestjes) honing meer. Want... Joesjtsjenko houdt zich aan een streng dieet. Hij wil tien kilo afvallen.

Natuurlijk moest ik eraan denken, maar ik ga me niet verlagen door hier op te merken dat er mogelijk een verband bestaat tussen zijn hobby en zijn pokdalige gezicht.

Geen gebabbel maar gemompel

Met wie ik vrijdag in Kiev sprak, kun je HIER zien. Van babbelen was helaas geen sprake. Mijn gastheer verviel in formeel gemompel en omdat we maar een halfuur kregen om met hem te praten, was er ook geen tijd voor small talk. Desalniettemin heb ik er een interview van weten te breien, dat morgen (dinsdag) in de GPD-kranten zou moeten staan (zie ook de links in de sidebar).

Later meer over het interview.

Naar Oekraïne

Even een paar dagen naar Kiev om te babbelen met... dat lees je later wel. Hoop ook vanuit Oekraïne nog een bijdrage te kunnen leveren.

Naar de poolcirkel (2)

(Foto's Remco Reiding)

Bevroren riviertjes, besneeuwd toendralandschap, moerassen en bomen zonder bladeren, zo ziet het noorden van West-Siberië er dus uit eind mei. Ik was mee met een persreisje van Gazprom, want zonder begeleiding kom je niet bij de strategische gasvelden in Rusland.

Het bezoek was kort maar krachtig. Vooral de reis: eerst met een vliegtuig zonder ramen (ik meen een Antonov 74) vijf uur vliegen naar Novi Oerengoj, een stadje in de middle of nowhere. Vervolgens met de helikopter (met ramen, zie foto) naar de gasvelden van Joezjno-Russkoje. En uiteindelijk met een bus over provisorische wegen hobbelend naar de boorplekken. (Plus weer terug.)

In dit onontgonnen gebied leidde Eduard Choedajnatov ons rond. In zijn bruinfluwelen pak deed hij zich voor als Mr. Nice Guy. Maar deze 'silovik', voormalig lid van de presidentiële administratie, duldde geen andere sprekers en toonde zich aan het einde van ons bezoek doodsbenauwd over de grapjes die hij had gemaakt. Of we erg voorzichtig wilden zijn met citeren... (...want olie en gas zijn enorm belangrijk, Choedajnatov wil geen ruzie met opperbaas Poetin en wil bovenal graag zijn baantje behouden.)


Van hem - Choedajnatov - en zijn arbeiders is Europa afhankelijk. Want "ons" gas moet uit de omgeving van Novi Oerengoj komen, via de Noord-Europese Gaspijpleiding. Daarover - en over de afhankelijkheid van Russische energiebronnen en de angst voor dit "politieke wapen" - gaat mijn feature, die zaterdag in de GPD-kranten te vinden zou moeten zijn.

Te koop: boiler

Ik ben jullie nog de afloop schuldig van het toiletdrama (zie hier en hier) en de boilercrisis (zie hier, hier en hier). Op deze plek had ik graag willen schrijven dat al goed was aan het eind, maar op een of andere manier wil dat spreekwoord hier maar niet uitkomen.

De boiler is op onze kosten verwijderd. De eigenaresse van de flat was niet te vermurwen: het warme water eruit of jullie eruit, zoiets. In onze keuken staat daarom een geval zo groot als een watertank de hele dag niets te doen. Het zal wel een Russisch apparaat zijn... Liefhebbers kunnen zich melden, want ik ben het gevaarte liever kwijt dan rijk nu we het toch niet mogen gebruiken.

Voor de boiler is nu een apparaat in de plaats gekomen dat zo groot is als een toilettas. Het hangt aan de muur en ik moet zeggen: het water is lang niet zo koud meer. Stekker in het stopcontact en genieten maar van die lauwe straal. (Dat water en elektriciteit doorgaans niet zo goed samengaan, was voor onze panische en paranoïde eigenaresse dan weer géén probleem. Snap jij het of snap ik het?)

Goed nieuws was er te melden over het toilet op kantoor. Was, want ik heb zo lang getreuzeld met dit bericht dat het water alweer tot brilhoogte stijgt en het bad als vanouds grimmig begint te borrelen, als je een boodschap(je) doorspoelt. Dat wordt dus voor de derde keer slopen die hap.

Je begrijpt dat mijn gewaardeerde kantoorgenoot en zijn lieftallige assistente ook deze keer "heel toevallig" niet aanwezig waren. Maar ik ga niet voor een derde keer hozen met een dweil en een emmer, want dat is geen leuk werkje (zie cartoon). Ik zie de buurman al komen, met zijn klachten over watervallen langs het behang. Dus: het water heb ik afgesloten.

Nou, tot de volgende keer, zal ik maar zeggen.

Homofobie (2)

Hier nog een filmpje van de homoparade in Moskou, althans waar het op uitliep... Zie mijn bericht hier. De Nederlandse delegatie is veilig thuisgekomen.

Homo's en gas

Ik ben dus weer terug in Moskou na een reisje naar de poolcirkel. De afstand van Novi Oerengoj naar Moskou is 2500 kilometer, maar van olie en gas naar homofobie is maar een kleine stap.

Kritiek op de mensenrechtensituatie in Rusland is namelijk op het tweede plan geraakt sinds het Westen begrijpt dat het afhankelijk is van Russische energiebronnen. Het is verstandig de Russische president Vladimir Poetin niet te veel voor de voeten te lopen met allerlei kritische uitlatingen, want anders kan hij als opperbaas van gas en olie wel eens vervelende maatregelen nemen.

Dat merkte Oekraïne tijdens de gasoorlog rond de jaarwisseling, al houdt Rusland vol dat het conflict van puur economische aard was. Oekraïne moest marktprijzen gaan betalen voor leveranties en bovendien was de grote buur de voortdurende diefstal van gas zat.

Europa kreeg onlangs al een waarschuwing dat Rusland zich op andere markten gaat richten als de expansie van monopolist Gazprom wordt gedwarsboomd. En ook de Amerikanen ondervonden al wat druk.

Want direct na keiharde kritiek van de Amerikaanse vice-president Dick Cheney op het Russische beleid (olie en gas zouden worden ingezet als middel voor ‘intimidatie en chantage’) stelde Rusland de beslissing over de ontwikkeling van de Shtokman-velden weer uit. Een groot deel van de energiebronnen daar zijn bedoeld voor de VS.

Toeval? Hmmm… De Russische pers schrijft al over het begin van een nieuwe Koude Oorlog.

(Over mijn reis naar de poolcirkel later meer.)

Homofobie

Kaalgeschoren koppen, vrouwtjes met iconen, mannen met kruizen. Wie had verwacht dat Moskou zaterdag roze zou kleuren, kwam bedrogen uit. De eerste poging een homoparade te organiseren, liep uit op zulke hevige protesten dat van een optocht geen moment sprake was.

De politie had alle locaties geblokkeerd en honderden leden van de OMON (de Russische ME) bleven gespannen wachten op een eventuele terugkeer van de homo’s, lesbies en buitenlandse steunpilaren. Maar de Russische deelnemers waren vrijwel allemaal al afgevoerd en de die-hards hadden zich verscholen in een koffiehuis.

Om een indruk te geven van het enorme gevaar van homoseksualiteit, Wikipedia schrijft: ,,The (OMON-)units are utilized in emergencies such as high-risk arrests, hostage crises and riots, as well as in response to acts of terrorism.''

Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een indruk kreeg van hoe een heksenjacht er vroeger aan toe gegaan moet zijn. Baboesjka’s, skinheads en politie zochten naar homoseksuelen, maar ze waren nergens meer te vinden. Moskou, anno 2006. En dat in de maand dat Rusland het voorzitterschap kreeg van de Raad van Europa, de organisatie die moet opkomen voor de mensenrechten in ons werelddeel…

Mijn verhaal over de Gay Pride lees je vandaag (maandag) in de GPD-kranten.

Naar de poolcirkel (1)

Ik vertrek morgenochtend vroeg (04.30 uur) naar de Poolcirkel. Naar het plaatsje Novi Oerengoj om precies te zijn. Hier komt in de toekomst "ons" gas vandaan, dus het is een belangrijke plek, hoewel moeilijk te bereiken. Meer over mijn (angstige?) helikoptervluchten, Siberische ervaringen en speurtocht naar gas lees je de komende dagen op mijn weblog.

Eieren

De afgelopen weken zagen wij Moskovieten op bijna elke straathoek een reusachtige billboard met daarop een wit ei in een rood vlak. De legger van de eieren is nu uit de kast gekomen: MTS, provider van mobiele telefonie.

Re-branding heet het doel van de enorme reclamecampagne. MTS volgt daarmee concurrent Beeline, dat de bijenkleuren geel en zwart als huismerk heeft. Eén van mijn favoriete Rusland-blogs, Snowsquare, heeft nog veel meer over de mysterieuze campagne. Ook op het Russian Marketing Blog vind je meer tekst en plaatjes.

Rusland zou Rusland niet zijn als er geen zwarte pr aan te pas zou komen. Dus gaat een stel "bewerkte" eieren van MTS nu rond per e-mail. Hieronder tref je er een paar aan.

Het is goed om te weten dat het woord "eieren" in het Russisch ook de betekenis van "ballen" heeft (van de mannelijke soort, bedoel ik). Het onderste plaatje toont een kaart voor beltegoed, waarbij je moet "krassen" (krabben in het Russisch) om je nummer te krijgen. De tekst erbij luidt: ,,Hier krabben.''

Olga en Piet (2)

(Foto: collectie Piet A. Wit)

Voor de liefhebbers ook nog een oude foto van Olga en Piet, met dank aan Historische Kommunikation van Volkswagen en Piet A. Wit.

Bestolen (2)

Voor alle duidelijkheid, hierbij het aantal punten dat Rusland kreeg van de voormalige sovjetrepublieken (met elk een forse Russische minderheid):

Wit-Rusland 12
Oekraïne 12
Armenië 12
Letland 12
Litouwen 12
Estland 10 (12 voor het andere buurland Finland, uiteraard)
Moldavië 10 (12 voor Roemenië, uiteraard)

En dan hebben we nog:
Israel 12 (een grote Russische minderheid)

Tezamen: 94 van de 248 punten die Rusland in totaal behaalde.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de bevoordeling Rusland niet heeft geholpen. Dat blijkt als je de oneerlijke punten omzet in fictieve eerlijke punten. Kijk naar onderstaande rekensom:

Dus: 248 (totaal) - 94 (oneerlijke punten) = 154 (min of meer neutrale punten van de overige 29 landen). Oftewel: 5,3 per land.
Vermenigvuldigen we dat dan weer met 37 (inclusief de acht 'niet-neutrale' landen), dan zou Rusland bij een 'eerlijke' stemming zijn uitgekomen op: (37 x 5,3 =) 196 punten.

Daarmee zou Rusland slechts zakken van plek 2 naar plek 3 in de eindrangschikking. Maar de nieuwe nummer 2 (Bosnië-Herzegovina) kreeg ook heel veel niet-neutrale punten (12 van Servië en Montenegro, Slovenië, Albanië en Macedonië). Dus in feite zou Rusland ook op 'eerlijke' wijze als tweede zijn geëindigd.

Nou ja, genoeg geneuzel over dat festival dat nergens over gaat. Oh ja, de ENIGE ECHTE WINNAAR vind je hier.

Bestolen

Rusland voelt zich bestolen tijdens het Songfestival. Niet de geweldige Dima Bilan, maar een stel Finse monsters won de Europese krachtmeting van liedjes. De Russische presentator klaagde na afloop over de Finse 'show' en merkte op dat Dima 'de echte winnaar is'.

Het Songfestival niet eerlijk? Houd toch op. Natuurlijk is het Songfestival niet eerlijk. Het is een politiek spel geworden waarbij vriendjespolitiek voor kwaliteit gaat en immigranten voor autochtonen. Er werd zelfs een universitair onderzoek naar het stemgedrag uitgevoerd, al heeft elk weldenkend mens voldoende aan de volledige uitslag.

Nee, dat Dima in het Engels zong en er werkelijk geen woord van te verstaan was van zijn gebrabbel, dààr hoorde je de Russen niet over. (Logisch, want ze kunnen zelf ook geen Engels spreken of verstaan.) En dat Rusland veertig procent van zijn punten te danken had aan de buurlanden, daar werd niet negatief over gesproken.

Wie met een straatlengte voorsprong wordt gekozen (zonder al te veel overduidelijke hulp van bevriende buurlanden), heeft de overwinning verdiend. Letterlijk en figuurlijk een monsterzege dus.

Olga en Piet

,,De ene dictator heeft ons liefde geschonken, de ander leed.’’

Dat schreef Olga Popova (later Smolkina), nadat haar eerste liefde - de Nederlander Piet Wit - haar had opgespoord. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leerden ze elkaar kennen, maar het IJzeren Gordijn maakte een einde aan hun relatie. Zestig jaar later is hun liefdesverhaal vastgelegd in een boek, dat woensdagavond in Moskou werd gepresenteerd.

Mijn artikel over de verloren liefde lees je vandaag in de GPD-kranten. Op de website van Volkswagen meer over het boek "Olga und Piet".

De situatie van Olga en Piet deed me denken aan een eigen speurtocht. Valentin Ivanovski uit Taganrog las in een plaatselijke krant over mijn pogingen nabestaanden van in Leusden begraven Sovjetsoldaten op te sporen. Hij schreef mij een brief met het verzoek zijn maatje uit de oorlog, Jacobus Baars, te vinden. Baars had Valentins leven gered, onder meer door hem van voedsel te voorzien.

De uitkomst was niet helemaal bevredigend. Na een uitermate lange zoektocht vond ik familie van Jacobus, die helaas zelf al was overleden. Erg mooi was wel dat de naam Valentin direct aansloeg: de familie wist gelijk om wie het ging. Zodoende heb ik Valentin in contact kunnen brengen met de nabestaanden van Baars, zodat hij na zestig jaar toch zijn dankbaarheid heeft kunnen uiten.

Boze buurman

De loodgieter is hier, maar hij werd voorafgegaan door een boze benedenbuurman... Omdat het een geschikte vent is, was hij snel te kalmeren. Gelukkig maar, want ik weet dat de benedenbuurman in onze vorige woning onze huisbaas na lekkage eens voor zijn harsens heeft geslagen.

Oh nee... (vervolg toilet)

Je gelooft het niet... Ik maak mijn stukje over de boiler, loop naar het toilet en... golven water komen me tegemoet. Weer is de wc overstroomd!

We hebben al een peloton loodgieters over de vloer gehad. Onlangs schakelden we een "mannetje" in om definitief een einde te maken aan ons probleem. Want het begint een keer te vervelen om je uitwerpselen door te spoelen en enkele tellen later uit het badputje in kleinere onderdeeltjes terug te zien komen. Erger (voor de benedenburen vooral) was dat het toilet zo af en toe ook overstroomde en de afvoer zo lek was als een mandje.

Dat probleem zou ons "mannetje" dus voor zo'n 2500 roebel (70 euro) verhelpen. Hij sjouwde, boorde, hakte, zaagde, schoof en knutselde. "Voor mekaar." Nou, mooi niet dus, want je moet bij de oplossing van technische problemen nooit te vroeg juichen (zie hier, hier en hier).

Nu ligt er een centimeters dikke zee van water op de vloer in de badkamer. Het water staat zo hoog dat de oude NRC-kranten die ik erop heb gegooid deze keer zelfs drijven. Leve de loodgieter.

Boiler (vervolg...)

Ik had het nog zo voorspeld: NIET TE VROEG JUICHEN! Is onze boiler toch kapot? Nee, hij werkt uitstekend. Alleen... de huisbaas is er niet tevreden mee.

We waren ervan overtuigd dat we toestemming hadden gekregen zelf op zoek te gaan naar een boiler en 'm zelf te laten plaatsen. Maar wat schetste onze verbazing: onze huisbaas, Irina, was woedend toen ze hoorde dat we haar hadden gepasseerd door binnen twee dagen een apparaat op te hangen.

Er kwam helemaal oorlog in de tent, toen Irina achter de locatie kwam. De hele familie sprak er schande van, zo hoorden we aan het geschreeuw door de telefoon. Want de boiler hangt in een hokje achter het toilet, daar waar de buizen lopen. Hartstikke link, vindt de huisbaas, want als de boiler daar valt, dan hebben de twaalf etages onder ons te maken met wateroverlast.

Waarom dat ding zou vallen, is niet duidelijk. Maar dit is Rusland en dus kun je beter niet te vroeg juichen als je denkt dat een boiler goed is vastgemaakt...

(Wordt vervolgd: vanavond komt de familie Huisbaas bij ons op bezoek om te kijken, te discussiëren, ons te vervloeken en - mogelijk - de boiler te verwijderen.)

Bea in Riga (2)

Eén van de grootste problemen in Letland, dat Koningin Beatrix maandag bezoekt, vormt het taalconflict met de Russische minderheid. Ik schreef er al eens een verhaal over, dat je HIER kunt lezen.

Vanaf vrijdag is hopelijk ook het royalblog van de GPD actief. Collega Hans Jacobs zal er verslag doen van het staatsbezoek aan Letland.

Bea in Riga

Beatrix Wilhelmina Armgard van Oranje-Nassau oftewel onze Majesteit, Koningin Beatrix dus, brengt vanaf maandag een bezoek aan Letland. Daarom schreef ik een verhaal over de Baltische Staten twee jaar na toetreding tot de Europese Unie. Je kunt het HIER lezen.

Om Vakantieman-achtige taferelen te voorkomen: de Baltische Staten liggen zo'n beetje schuin onder Scandinavië (dat zijn die drinkebroers met de ö en en doorgestreepte o in het alfabet). Ze behoorden een tijdje tot het Sovjetrijk en liggen linksboven Moskou. Moskou ligt weer... nou ja, ik geloof het wel.

Rond oud en nieuw was ik een weekje in Tallinn, Estland. En in juni 2004 bezocht ik al Riga, de hoofdstad van Letland. Beide steden zijn een absolute aanrader voor toeristen. Als je maar één stad wilt bezoeken, dan kun je moeiteloos een "weekendje weg" regelen voor weinig geld. De steden zijn niet zo duur en KLM vliegt voor 250 euro (inclusief belastingen) rechtstreeks naar Riga en Tallinn. En Easyjet bijvoorbeeld vliegt vanuit Berlijn naar Tallinn en Riga en vanuit Londen naar Tallinn. Ryanair vliegt vanuit Londen naar Riga.

Let wel op: toerisme in de hoofdsteden van de Baltische Staten is booming. Hotels zitten vaak vol.

Rare, buitenlandse kwibus

Rusland is hartstikke xenofobisch (zie dit artikel van gisteren, bijbehorend rapport van de Raad van Europa en een eerder bericht van mij). Maar in de metropool Moskou kijken mensen buitenlanders zoals ik al lang niet meer aan alsof je van Mars komt. Alleen op het kinderdagverblijf van onze zoon word ik nog wel eens geconfronteerd met mensen die me nastaren of me net iets langer aankijken dan gewoon is. Ja, de pappa van Dima is een buitenlander.

Sinds deze week moet ik helemaal als een onbegrijpelijke, rare kwibus door het leven gaan. Dat komt zo. Ik neem geregeld allerlei prullaria mee uit de landen die ik bezoek. Vooral verkiezingspropaganda heeft mijn voorkeur. Zo heb ik een vriend al kunnen verheugen met een geel Nazarbajev-poloshirt (op de foto Nazarbajev en links gele t-shirts en baseballcaps). Want kosten noch moeite worden gespaard om dictators tijdens pseudo-verkiezingen in een pseudo-democratie aan de macht te houden.

Ook uit Oekraïne nam ik een lading memorabilia mee. Tot mijn schrik had mijn zoon van drie jaar één zo'n geval opgespeld, toen ik hem ophaalde van het kinderdagverblijf. Op zijn button stond te lezen: НАТО - НЕТ! Oftewel: NAVO - NEE!

Een westerling die tegen de NAVO is en wel zo fanatiek dat hij zijn zoon een button met een politieke slogan opspeldt. Nee, ze zullen die buitenlanders nooit begrijpen...

Levensredders (2)

Even een complete update van onze technische storingen van de laatste maand:
- warm water (hersteld d.m.v. boiler)
- gloednieuwe laptop (na 8 weken 'remont' kapot teruggekeerd, teruggegeven, weer kapot teruggekeerd, teruggegeven, weer kapot teruggekeerd, teruggegeven, in twee minuten tijd probleem verholpen)
- oude laptop (er zit nog beweging in, maar hij wordt nooit meer de oude)
- oude fotocamera (gevallen, reparatie te duur)
- gloednieuwe fotocamera (onlangs weggebracht, lot onbekend)
- printer/scanner (onlangs weggebracht, lot onbekend)
- toilet op kantoor (helemaal omgebouwd, lekt niet meer, maar overstroomt nog steeds en komt nog steeds water plus nogwat uit het putje in het bad; lot onbekend)

Levensredders

Mijn ervaring heeft mij geleerd niet te vroeg te juichen, maar het ziet ernaar uit dat we weer warm water hebben. Niet omdat de arbeiders zijn gestopt met kaarten en zuipen (ik rook bij onze Tadzjieken in de lift inderdaad een enorme alcoholwalm), maar omdat we een boiler hebben laten installeren.

Bijna vier uur lang is een sikkeneurige jongeman aan het boren, zagen, duwen, trekken en schuiven geweest, maar nu hangt het geval. Het eerste probleem doet zich al voor. Of we een pot onder de boiler willen zetten, want hij lekt...

Hoe dan ook, weer een levensredder die het doet. Over levensredders gesproken: als je onderstaande hilarische filmpje nog niet hebt bekeken, wordt het echt de hoogste tijd.

Ereveld: 99e familie

Ver weg, in Krasnojarski kraj, hebben we de nabestaanden van Aleksandr Krigortov gevonden. Deze Sovjetsoldaat, geboren in 1921, overleed op 24-jarige leeftijd in Duitsland en kreeg een laatste rustplaats op het Russisch Ereveld in Leusden.

De opsporing van neven en nichten van Krigortov brengt het totaal aantal soldaten van wie wij familie hebben geïnformeerd op 99. Nog één te gaan dus om de magische grens van 100 te bereiken.

Een reportage over de herdenking op het Ereveld op 9 mei en een interview met mij kun je HIER beluisteren. Selecteer 1opdeMiddag (Avro).

Profilaktika

Als je deze weken in Moskou bent, blijf dan een beetje uit mijn buurt. Want onze angst blijkt niet ongegrond geweest: gisteren is ook in onze nieuwbouwflat de periode van profilaktika begonnen.

Profilaktika is de Russische benaming voor preventie. Dat betekent dat pijpleidingen en ketels worden gecontroleerd op roest, lekken, gaten en andere problemen. Het water - in ons geval alleen het warme water - wordt daarbij afgesloten. Dat betekent dat ik de komende drie weken niet kan douchen.

We gaan nu alsnog als de sodemieter op zoek naar een boiler, die we in onze vorige flat wél hadden, in de hoop dat het apparaat zo spoedig mogelijk geïnstalleerd kan worden. Maar voorlopig raad ik je dus elke ontmoeting met mij af.

En dat allemaal zodat de onderhoudsmonteurs gezellig kunnen kaarten en zuipen, zoals oud-collega Alexander Munninghoff beweert.

Ereveld: laatste afscheid

De vier Russische nabestaanden van in Leusden begraven Sovjetsoldaten zijn weer in Rusland. Vandaag keren ze vanuit Moskou huiswaarts.

Gisteren had in Leusden de jaarlijkse herdenking plaats, op Overwinningsdag. Met leden van de gastgezinnen nuttigden de nabestaanden bij de graven van Andrej Loenjov en Pavel Balasjov een glas wodka ter nagedachtenis aan de vaders van Anatoli Balasjov en Faina Vjazovaja. Het was de laatste kans om eindelijk afscheid te nemen van de vaders die ze nooit echt hebben leren kennen...

(Foto's Annemiek Littlejohn)

Ereveld op de radio

Radio 1 besteedt vanmiddag aandacht aan het Russisch Ereveld. Een verslaggever heeft de herdenking van gisteren op Overwinningsdag bijgewoond en mij geïnterviewd. De bijdrage valt vanmiddag te beluisteren om 15.30 uur Nederlandse tijd op radio 1, ook via internet op www.omroep.nl (live webradio).

Dit is wat 1opdeMiddag van de Avro er zelf over schrijft:

15.30 uur – Herdenking Russische slachtoffers Tweede Wereldoorlog
Bij Leusden, vlak bij Amersfoort, is een Russisch ereveld waar Sovjet-militairen begraven liggen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland zijn omgekomen. Om meerdere redenen weten veel nabestaanden van deze soldaten niet waar hun familieleden liggen begraven. Maar dankzij het speurwerk van journalist Remco Reiding is daar verandering in gekomen. Zes jaar geleden is Reiding begonnen met het opsporen van de nabestaanden. Sindsdien komen er ieder jaar Russen naar Leusden, om hun gevallenen te herdenken. In 1opdeMiddag een reportage over de herdenking.

Medailleregen

Ze zijn niet met veel meer, maar de laatst overgebleven veteranen van de Tweede Wereldoorlog laten de Overwinningsdag niet aan zich voorbijgaan. Hun jasjes begeven het haast onder de medailles en lintjes, maar ze zijn er trots op ze te kunnen tonen. Hierbij in foto's een impressie van de veteranen en "hun" parade.

Poppenkast

Behalve Zjirinovski was er vandaag op het Rode Plein heel wat te zien. Soldaten in alle kleuren en geuren, met alle formaten pet, kwamen in mars voorbij tijdens de parade, de jaarlijkse poppenkast in verband met Overwinningsdag.

President Vladimir Poetin sprak zich uit tegen (het) fascisme, maar een overduidelijke waarschuwing aan het adres van alle xenofoben in eigen land bleef uit. Hij kwam, zag en sprak wat algemeenheden.

Ik zag Poetin, die vijftig meter verder sprak, alleen op het televisiescherm. De Boodschapper was snel vertrokken. Ik was net op tijd om te zien hoe zijn spreekstoel werd weggehaald (zie foto).

Duivel

Heb je het over de duivel...

Daar stond-ie ineens, met zijn losgeknoopte rode stropdas en bleke gezicht. Als een kermisattractie liepen mensen op hem af. En hij ging op de foto met iedereen die het wilde.

Die kans kon ik natuurlijk niet laten lopen. Dus bij deze een foto van uw blogger in een innige omhelzing met Vladimir Wolfovitsj Zjirinovski, beroemd vanwege De quote van de malloot.

Eerdere berichten over Zjirinovski lees je hier:
Klappen - Dronken in Irak - In memoriam chickens - Chicks and chickens - Vogelgriep - Corruptie - Mohammed-cartoons - KGB - Buiten zwemmen - Condoleeza Rice

Stoot van de malloot

Het wordt wel weer tijd enige aandacht te besteden aan de clown van de Russische politiek, Vladimir Zjirinovski. Wederom een gouwe ouwe: klik HIER om Zjirinovski te zien vechten en slaan in het parlement en drank te zien gooien op televisie. (Met begeleidende tekst in het Engels.)

Miljoenenfraude

Corruptie is de nationale sport in Rusland. Zelfs de simpelste mensen bedienen zich van allerlei trucs. Hoe fijntjes dat eraan toegaat, merkte ik van de week in de metro.

Ik had een kaartje gekocht bij de kassa en liep naar de controlepoortjes, toen de controlepoortjescontroleuse - een oudere dame in blauw pak - mij aansprak. Of ik soms een kaartje voor één rit had gekocht? Ja? Ze schoof een dranghek een beetje opzij, nam mijn kaartje aan en liet mij door.

Het duurde een minuutje, voordat ik - naïeve, eerlijke Nederlander die ik ben - begreep wat zojuist was gebeurd. Door mij niet door de poortjes maar langs het dranghek te laten passeren, bleef mijn kaartje ongebruikt. Ik kon mijn weg ongehinderd voortzetten naar de roltrap en de controlepoortjescontroleuse was in het bezit gekomen van één ongebruikt kaartje voor één metroreis.

Als de controlepoortjescontroleuse acht uur per dag werkt en elke tien minuten een kaartje van een passagier zoals ik overneemt, dan zijn dat 48 kaartjes. Maal 15 roebel = 720 roebel oftewel 23 euro. Maal 20 werkdagen = 460 euro per maand.

Een lucratieve business, lijkt me. Als ze de kaartjes tenminste doorverkoopt.

Enige ervaring leert mij dat in Rusland zelden geen sprake is van een grote samenzwering. Dus het zal me niets verbazen als de kassajuffrouws in het complot zitten. De controlepoortjescontroleuse levert de ingenomen kaartjes weer in bij de kassajuffrouws, die de kaartjes opnieuw verkopen en de opbrengst samen verdelen.

Waarom zo moeilijk? Waarom niet gewoon gelijk de opbrengst in eigen zak steken? Omdat de kaartjes eerst door een apparaat gehaald moeten worden om geactiveerd te worden. En omdat natuurlijk het aantal verkochte kaartjes overeen moet komen met wat er aan geld in de kassa zit. Snappie?

Je moet er maar op komen...

Ereveld: ereschuld?

De komst van nabestaanden naar Nederland is mogelijk gemaakt door de medewerking van verschillende instanties en particulieren. De vier Russen verblijven de hele week bij twee gastgezinnen, naar wie mijn bijzondere dank uitgaat.

De gastgezinnen zijn gevonden, nadat ik een mailtje had rondgestuurd. Dat bericht is opgepikt door anderen en via-via beland bij de Nieuwe Communistische Partij Nederland (NCPN). Deze partij stelde aan het gemeentebestuur van Amersfoort vragen over de zoektocht naar gastgezinnen voor nabestaanden van Sovjetsoldaten. De NCPN is van mening dat de gemeente een ereschuld draagt ten opzichte van de nabestaanden. Wat vinden jullie daarvan? Jullie gedachten hierover lees ik heel graag!

Verschillende mensen zetten zich deze week bovendien in als tolk. De Russische ambassade heeft vervoer van en naar Schiphol beschikbaar gesteld en de officiële uitnodiging geregeld. Luchtvaartmaatschappij Sibir stelde gratis vliegtickets beschikbaar vanuit Novosibirsk naar Moskou. Al deze betrokkenen wil ik bij deze ook hartelijk bedanken!

Ereveld: meer foto's

De vier nabestaanden van twee in Leusden begraven Sovjetsoldaten maken het goed. Op 4 mei bezocht Antoli Balasjov (zie onderstaande foto) voor het eerst het graf van zijn vader Pavel Balasjov, die 61 jaar geleden aan het einde van de Tweede Wereldoorlog overleed. Ook Faina Vjazovaja bezocht het graf van haar vader (Aleksej Ljoenov).

De nabestaanden liepen mee met de Stille Tocht, op 4 mei 's avonds. De tocht eindigde zoals gebruikelijk op het Russisch Ereveld, waar 865 Sovjetrussische oorlogsslachtoffers begraven liggen. Op onderstaande foto lopen deelnemers rond de obelisk op het ereveld.

Anatoli Balasjov hechtte er veel waarde aan dat de juiste inscriptie op de grafsteen kwam te staan. Dankzij medewerking van de Russische Ambassade in Nederland en de Oorlogsgravenstichting werd de grafsteen op het graf van zijn vader tijdig vervangen. Voor de zekerheid had Anatoli een zwart lint meegenomen waarop de juiste spelling van de naam van zijn vader staat (zie onderstaande foto).

Russisch Ereveld: Laatste eer

Faina Vjazovaja, met links haar zoon, voor het eerst bij het graf van haar vader. (Foto Annemiek Littlejohn)

Vier nabestaanden van Sovjetrussische soldaten bezochten vanmorgen (4 mei) het Russisch Ereveld in Leusden. Voor het eerst stonden Faina Vjazovaja en Anatoli Balasjov bij het graf van hun vaders, die na krijgsgevangenschap aan het einde van de Tweede Wereldoorlog overleden in een Duits ziekenhuis. Meer info en foto's volgen.

Crisis in Schaapherderland (2)

De familie van president Koermanbek Salijevitsj Bakijev leerde ik kennen in Dzjalal-Abad. Met twee van zijn zes broers (Dzjoesoepbek en Akmat) en een tante at ik plov, noten en sappige vruchten uit de eigen tuin. (Links op de foto tante en Dzjoesoepbek op de veranda.)

Inmiddels ligt Bakijev onder vuur, figuurlijk vooralsnog, in tegenstelling tot Erkinbajev. Zijn banden met de maffia staan ter discussie en zijn broers hebben allemaal een leuk baantje gekregen, in de goede traditie van vriendjespolitiek. Eentje is ambassadeur in Berlijn geworden, een ander gouverneur en een derde vice-chef van de veiligheidsdienst.

Wat schreef ik destijds ook al weer?
De inwoners van Masadan verwachten niet dat Bakijev hen extra zal helpen. Temirkoel Koebatov zegt: ,,Zijn beste kant is dat hij zijn familie of dorpelingen niet bevoordeelt.’’ Akmat vult aan: ,,Hij heeft als premier zijn eigen oom met pensioen gestuurd.’’
Ook Dzjoesoepbek behoort tot de slachtoffers. Zijn broer liet het omstreden nieuwe parlement zitten en Dzjoesoepbek kon naar zijn zetel fluiten. ,,Ik zit nu zonder werk.’’

En ik provoceerde nog een beetje:
Zijn rustige uitstraling en kracht worden geroemd. Hij waste zich ’s winters met sneeuw en deed aan boksen. Zijn zes broertjes maakten daarvan dankbaar gebruik als ze ruzie hadden. ,,Niemand durfde ons te grazen te nemen’’, zegt broer Akmat.
Dat klinkt als de vermeende chantage-praktijken van Bajaman Erkinbajev, een schimmige zakenman die het zuiden van Kirgizie zou ‘terroriseren’. Akmat: ,,Dat is onvergelijkbaar. Wij waren kinderen, hij is een volwassen vent. Een vuilak van wie het volk terug wil wat hij op vuile wijze heeft ingepikt.’’

Ben benieuwd wat de familie van de vermoorde Erkinbajev nu van Bakijev vindt...

Crisis in Schaapherderland (1)

Mijn aandacht gaat meer uit naar de politieke crisis in Kirgizië, waarover ik ook een verhaaltje schreef. Dat landje van schaapherders en nomaden heeft mijn interesse gewekt sinds de tulpenrevolutie, een woord dat ik al bijna een jaar tussen aanhalingstekens plaats. Want was het een opstand van het volk of een georganiseerde, betaalde actie van de maffia? Of van allebei een beetje en stapten de maffiosi op het juiste over van het zinkende schip van president Akajev naar het cruiseschip Bakijev?

Ik kan terugkijken op een aantal interessante en grappige ontmoetingen. Topcrimineel en parlementslid (geen ongebruikelijke combinatie) Bajaman Erkinbajev liet mij zes uur wachten, maar uiteindelijk kreeg ik hem toch te spreken. Ik vroeg hem of hij bij de volgende verkiezingen misschien president wilde worden, als de held van de revolutie - Bakijev - zijn beloften niet zou nakomen. ,,Als ik dan nog leef'', antwoordde hij lachend.

Een paar weken later was hij dood, omgelegd door een regen aan kogels. Het enige wat mij herinnert aan onze ontmoeting zijn foto's van Bajaman die zijn spierballen laat zien.

Ongelukje

Wat kun je leren van een vliegtuigramp als die bij Sotsji van vannacht? Daarbij vielen, zoals je in mijn nieuwsartikel kunt lezen, 113 doden. Niet meer vliegen met Armavia, de Armeense luchtvaartmaatschappij? Alleen de lucht in als het niet regent? Of een ander vakantieoord kiezen dan Sotsji, het Russische paradijs op aarde? Ik weet het niet. Vliegen zal ik niet minder dan voorheen.

Racisme

Ook Amnesty International heeft zich in de strijd tegen het oprukkende racisme in Rusland geworpen. In een rapport, grotendeels gebaseerd op beschikbare bronnen, geeft de mensenrechtenorganisatie de Russische autoriteiten een veeg uit de pan. Morgen kun je mijn nieuwsverhaaltje lezen in de GPD-kranten.

Het hele rapport is vanaf morgen (4 mei) hier te lezen, zo belooft Amnesty.
Een eerder bericht van mij over de Cubaan Pedro en de moord op buitenlanders vind je hier.

De cijfers zijn overigens enigszins verwarrend: meer gewonden, maar minder doden door racistisch geweld, constateert mensenrechtenorganisatie Sova, waarop Amnesty zich grotendeels baseert.

Russian football goes Dutch

Het Russische voetbal lijkt steeds meer op de Nederlandse toer te gaan. De naar Israel uitgeweken Russische oligarch Arkadi Gaidamak (een soort Abramovitsj, beter bekend als wapenhandelaar) legde eind 2005 Ton Caanen als trainer van zijn club Beitar Jerusalem vast. (Inmiddels is Caanen trainer van Maccabi Tel Aviv.) Spartak Moskou kocht deze winter de Nederlandse aanvaller Quincy Owusu-Abeyie. Guus Hiddink troefde Dick Advocaat af en werd vorige maand als bondscoach vastgelegd.

En vandaag lees ik weer een gerucht in een Russische sportkrant. Dick Advocaat wordt genoemd als trainer van de topclub Zenit Sint Petersburg, die nogal tobt, hetgeen blijkt uit een wanhopige oproep onderaan op de officiële site. Alleen is Advocaat pas beschikbaar na het WK, dus op z'n vroegst over anderhalve maand terwijl in de Russische competitie nu volop wordt gespeeld.

Oranjebal

Jullie hadden van mij nog een verslag tegoed van het Oranjebal, opgefleurd door de komst van de legendarische Patrick Verheij. Bij binnenkomst in bar Helikon, achter de gelijknamige opera, had Verheij al een kei van een kater. Hij was waarschijnlijk - net als pianist Kees Post - voor het eerst in Moskou, dus dan weet je het wel...

In tegenstelling tot de meeste gasten heb ik Verheij in elk geval écht horen en zien zingen. Ergens in de derde van vijf naast elkaar gelegen ruimtes. Tussen de bar en de hapjes, meen ik me te herinneren.

Verder herinner ik me dat het een verzoeknummer was. Een liedje van De Dijk dat kennelijk niet tot zijn repertoire behoorde, want hij las de tekst voor van een blaadje. De woorden vielen min of meer op zijn plek, met enige hulp van wat Hollandse meezingers.

Veel meer kan ik me van Verheij's optreden niet herinneren. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik daar vermoedelijk zelf schuldig aan ben, omdat ik minstens zoveel belangstelling had voor het gouden vocht als onze zanger zelf. (Daar staat tegenover dat ik min of meer nuchter aankwam op het feest, hetgeen van onze artiest niet viel te zeggen, tenzij ik me sterk vergis en hij er altijd zo verwaterd uitziet.)

Hoe dan ook, het bal eindigde ergens midden in de nacht. Ik zag twee dronken Russen aan de bar, het personeel dat at van de overgebleven hapjes en een schoonmaakster op de dansvloer. Toen begon het me te dagen dat het wellicht tijd was om naar huis te gaan. Patrick Verheij moet toen ongeveer in de Nightflight zijn geweest, begreep ik uit welingevoerde bronnen. De dappere doorzetter...

Ik weet niet hoe Patrick zich de volgende ochtend voelde, maar de schade die het bier mij had berokkend komt ongeveer overeen met onderstaande foto. Leve het Oranjebal...